Resumo do 2013

Que mellor maneira de resumir un ano que esas cancións que o marcaron, que cantaches e che tocaron a alma nos seus momentos máis importantes.

RESUMO DO ANO EN 12 CANCIÓNS:

http://www.youtube.com/watch?v=pnzG2CMAjsU

Tierra – Xoel López e Iván Ferreiro
Porque o mundo seguirá xirando solitario. E nos seguirémolo intentando cada día.

http://www.youtube.com/watch?v=CevxZvSJLk8

Roar – Katy Perry

Porque a felicidade non se cuestiona, incluso cando non ten sentido sorrir.

http://www.youtube.com/watch?v=47dtFZ8CFo8

Capital Cities – Safe and Sound

Porque calquera excusa é boa para pararte un segundo a bailar. 

http://www.youtube.com/watch?v=5NV6Rdv1a3I

Get Lucky – Daft Punk

Porque non hai mellor maneira de sentirte vida que vivindo segundo os teus designios.

http://www.youtube.com/watch?v=kvDMlk3kSYg

Bonnie M. - Rasputin

Porque aínda me quedan cousas que aprender e descubrir, ao lado de xente que ve quen eres, e che sorrí de volta.

http://www.youtube.com/watch?v=JAHA4Jh5jkw

Girl, you'ĺl be a woman soon – Urge Overkill

Porque só podemos vivir sendo fieis a nós mesmos.

http://www.youtube.com/watch?v=4XZkLmomNgA

Together we will live forever – Clint Mansell

Porque só nós nos poñemos os nosos propios límites.

http://www.youtube.com/watch?v=0FRPg9DS-oA

All this and heaven too – Florence and the Machine

Porque as contradiccións nos fan humanos.

http://www.youtube.com/watch?v=gVTeT6a6vVo

Classy Girls – The Lumineers

Porque as máis estúpidas coincidencias che poden facer sorrir meses máis tarde.

 

http://www.youtube.com/watch?v=hKLONjkiL1c

Too many friends – Placebo

Porque cando cometes erros podes distinguir que o que estás facendo non o é.

http://www.youtube.com/watch?v=AgFeZr5ptV8

22 – Taylor Shift

Porque adoramos sentirnos solos e libres ao mesmo tempo. Miserable e máxico.

http://www.youtube.com/watch?v=kFzViYkZAz4

La vie en rose – Edith Piaf

Porque no fondo, a vida consiste en inventarte unha canción, cantala co teu mellor sorriso, e deixar que che sorprenda.

Pero, aínda que non represente o ano, e aínda que sexa a número trece, non podo pechar isto sen unha última canción. 

 Aínda non sei por qué, pero estou segura de que esta é a mellor canción para un striptease.

 

Or at least I´m going to try

" Merda existencial: O home está literalmente dividido en dous: ten a conciencia da súa propia espléndida singularidade na que sobresae da natureza con elevada maxestuosidade, pero volve á terra para cegamente e en silencio pudrirse e desaparecer para sempre - Ernest Becker."

" Hai un gran ensaio escrito por Sigmund Freud chamado "En cambio", no que cita unha conversa que tivo co poeta Rilke mentras camiñaban polo seu xardín. E nun momento, Rilke parecía que se ía a botar a chorar, e Freud díxolle "Que ocorre? É un fermoso día, e hai fermosas plantas ao noso redor. Isto é magnifico." E entón Rilke dixo "Non podo esquecer o feito de que un día, todo iso vai a morrer. Todos estas árbores, todas estas plantas, toda esta vida vai a decaer. todo se disolve sen propósito cando pensas en que a impermanencia é real. Seguramente a maior merda existencial de isto é a entropía".
E a min marcoume moito isto, porque quizais esa sexa a razón pola que cando estamos namorados nos sentimos lixeiramente tristes. Hai unha tristeza no éxtase. As cousas fermosas ás veces fannos sentir un pouco tristes. Y é porque apuntan á excepción, á visión de algo máis, á visión dunha porta oculta, un burato de coello a través do que caer. Pero un temporal. E creo que, ao final, esa é a traxedia. Por eso o amor nos enche ao mesmo tempo con melancolía. Por iso ás veces me sinto nostálxico por algo que aínda non perdín, porque vexo a súa transitoriedade. Así que, como respondemos a isto? Amamos con máis forza? Estruxamos con máis tensión? Ou abrazamos a creencia budista do vivir sen apego: Simulamos que non nos importa que todos e todo o que coñecemos vai a sernos arrebatado?
Non sei se podo aceptar isto. Creo que estou máis da parte da cita de Dylan Thomas que di: "Non me irei calado á noite tranquila, senon que me revelarei contra a caída do día". Creo qeu nos desafiamos a entropía e a impermanencia coas nosas películas e poemas. Creo que nos abrazamos con máis forza os uns aos outros e dicimos: "Non vou a deixar ir. Non vou a aceptar a natureza efímera deste momento. Vou a extendelo para sempre".
"Ou, polo menos, vou a intentalo."

Recorda, recorda... pero non te deteñas

     Non sempre escribimos na mellor situación, non sempre co mellor estado de ánimo, ou coa concentración necesaria. Non sempre no mellor día ou na mellor hora. Polo menos, non sempre nas mellores condicións para compartir o que sentimos ou reflexar o que somos.
     Pero así é a vida, así é como nos enfrentamos a ela. Con medo, con vergonza, en certo modo tímidos e inseguros. Dende logo, en absoluto preparados. Temos que escribir sobre a marcha, organizar as ideas a medida que escribimos, intentando que unha clase de bioloxía celular nos nos faga dudar de quen somos e qué imos a facer coas nosas vidas.
     Non hai un corrector ortográfico. Non hai "ler o texto de novo e retocalo". Só un seguir cara adiante, correxindo os erros, parcheando e inventando, máis rápido do que nos fai sentir cómodos, e collendo cada pequeno feito como ferramenta. Usando todos os recordos como utensilio, e empregáando como arma e escudo, quitando os obstáculos con el e apartándoo cando él mesmo se convirte en impedimento.
     Así, en crudo.
     Así, cara diante.

     E seguindo. Sen pausa.
     Xa comeremos polo camiño.

Dezanove de setembro

               Dezanove de setembro.
 Para min, semella ser só un número máis, unha nova data. Unha que chega, unha que se vai.
               Dezanove de setembro.
 Podo imaxinarme que non é así para todo o mundo. Seguramente milleiros de persoas garden o dezanove de setembro no seu corazón, seguramente esta data esperte neles amor ou tristeza. Seguramente moitos deles contaron esta noite os segundos ata que a agulla chegou ás 12, ata que esta data os fixo sentir especiais e diferentes.
               Dezanove de setembro.
Para min, esta data é un día máis. Non fun consciente do momento en que o dezaoito de setembro se convirteu no dezanove de setembro. Seguramante milleiros de persoas pensan o mesmo ca min, seguramente moitos máis dos que pensan que significa algo. Seguramente á maioría da poboación nos é irrelevante esta data. Totalmente irrelevante.
               Dezanove de setembro.
Seguramente agora sí nos sexa irrelevante.
               Dezanove de setembro.
Seguramente, cando o dezanove de setembro remate, non o teñamos tan claro.
           

Bocetos

Hoxe tomei unha decisión difícil. Decidín decidir.
Collín unha folla en blanco, un bolígrafo e un anaco da miña vida. E xoguei con elas, intentando debuxar o que quero. Pero só conseguín un pequeno boceto do que pode ser.
Porque, obviamente, é só un boceto.
Obviamente, non vai a ser definitivo.
Obviamente, non é máis que un parche.
Obviamente.
Porque se fose o definitivo, sería moi grave equivocarme. Se o fora, fallar sería imperdonable. Se o fose, agora mesmo estaría tremendo na cama, sen ser capaz de durmir.
Pero, obviamente, como todo o que decidín ata agora, non é máis que un boceto. Algo do que podería chegar a ser.
E todo segue sendo posible.

5 a.m.

                Adoro as series. Encántame viciarme a elas, ver un capítulo tras outro, meterme na historia e vivir co que eles viven, co que eles sufren, co que eles arreglan.

                Pero de vez en cando, as temporadas rematan, non quedan historias alleas nas que meterse, nas que perderse, nas que aislarte. E atópaste soa, tirada na cama ás 5 a.m. Sen saber que facer, sen querer durmir, sen querer espertar. 

                Perdida na túa propia vida.