Vetusta Morla - Iglús

8.20 a.m.

No he dormido esta noche. Quizás porque no quiero que llegue el nuevo día. No sé lo que me deparará, aunque esa no es razón para quejarse. Nadie lo sabe realmente.
Quizás, lo que más me preocupa es que no sé lo que quiero que me depare. Son las monótonas preguntas que te acosas cuando se pone el sol: ¿qué quiero hacer de mi vida? ¿Ha valido hoy la pena? ¿Qué cambiaría? ¿En qué quiero convertirme?
Parezco demasiado asustada incluso para hablar conmigo misma. Escribo estas lineas en idioma ajeno, alejándolas de mí,como si eso las hiciese menos reales o personales.
No puedes huir de quién eres. Más tarde o más temprano, el Sol vuelve a salir. Te acuestes o no, llegan las 8.20 a.m.

Incomprendidas son

estas gotas salgadas, no medio dun lago doce.

Sentimentos ante o cambio 1

28.09.2011 - 24 horas decisivas.
Espera, espera e espera nos aeroportos. Xente que vai e ven, a miña indeferencia contrastando coa despois desesperación.
Soa, totalmente soa. Nin sequera a miña lingua me acompañou ata aquí. Estou completamente soa.
Non obstante, consigo sobrevivir. QUe me deparará o mañán? A resposta á pregunta dame medo.
E decidir que un lugar pode ser o teu hugoar cando ti decides cando darte unha ducha.

2.10.2011
As coñecidas fontes de literatura
"Porque Beth non era unha danzarina, pero ela non ía a ser Beth para sempre".
"Ó principio era moi, moi duro, o seguinte a imposible... pero xusto cando estaba a punto de gritar de frustraciónm todo se volveu moito máis fácil"
Comezando a abrir a miña mente, a deixar que aprenda, que se libere das ataduras que a protexían e encerraban. Porque chegou o momento de cumplir os propósitos polos que estou aquí.

15.11.2011

Mi pobre blog... has estado abandonado un tiempo. Como yo. Pero no hoy. Hoy pongo en marcha mi lista de reproducción para escribir, y esta tarde nos abrazaremos el uno al otro, haciéndonos mutua compañía.

Sensacións ante o cambio 3

1 hora...
E aínda que pareza que o momento non chega.
E aínda que todo pareza unha farsa, un soño que se difuminará no olvido en canto esperte.
E aínda que sinta que esta noite todo será igual, e mañán espertarei co son do Complain del autre.
E aínda que pareza que esta noite teño que cociñar de novo, e tomarei a tarta sobrante de postra.
Aínda que todo pareza igual, xa non o é.
Aínda que a música sexa a mesma.
Aínda que os pensamentos non teñan cambiado.
Aínda que siga escribindo na miña lingua.
Aínda que todo pareza igual, xa non o é.
Ou sí?

Será que me estou enganando? Será que nada cambiou? Será que sigo sendo eu, vaia a onde vaia?

Sensacións ante o cambio 2

E esta entrada non ten metáforas, non ten dobles sentidos, non ten ocultos sentimentos. Simplemente, son eu, unha rapaza de case 20 anos, á que lle está costando durmir. Está nerviosa polo que o futuro lle depara.
Mañá ten a estrea dunha obra de teatro, na que ten un papel protagonista, e que a xente que lle importa ven a vela. Gustaríame pensar que non veñen a xuzgarme, e que é imposible que vaia a defraudar a ninguén. Porque non é por iso polo que veñen. A xente que me importa, á que eu lle importo, ven para apoiarme en algo que significa moito para min. Para disfrutar co meu traballo. Para formar parte da miña vida.
O martes, un avión a madrid agárdame. Alí, collerei outro que me levará moito máis lonxe, ata a outra punta de Europa polos próximos 4 meses. E pode resultar intimidante. De feito, sí o resulta, e amiúdo me deixa sen alento. Pero... non me sinto soa. Soa é o último que me sentiría agora mesmo, xa que en este mesmo instante, comprendo mellor ca nunca os lazos que formei estes anos. Porque aínda que cando estás acurrucada na túa cama pode parecer que non estar é o mesmo, que a xente se acostumará á túa ausencia e deixarán de pensar en ti cando fagan plans... a realidade é moi diferente. E sei que, cando saian todos xuntos, cando bailen unha nova coreografía, cando queden unha tarde para xogar ás cartas, ou cando, simplemente, cociñen polo; neses momentos, o nome de Isa virá ós seus beizos. E chegará acompañado dun sorriso.
(A 3 días)

Morla

Ser valiente no es solo cuestión de suerte. Es atreverse a marcharte, aunque temas llegar. Es no buscar un disfraz mejor que tu mismo. Es tener la osadía de pensar más allá del influjo de la gravedad, y no dejarlo aunque todos aplaudan buscando el final de la función.
Todo el mundo es valiente en el fondo, pero casi nadie se atreve a mostrarlo.

Beber veneno por licor suave

Y olvidar su voz, tan frágil como el sudor. No envidiar al viento que se lleva sus palabras, al silencio que escucha sus pensamientos, al reflejo que capta su sonrisa. Y, tan sólo, recuperar mi libertad.

Sensacións ante o cambio 1

19 días... E ilusión. Por primeira vez podo dicir que estou ilusionada.
11 días... E cando a noite se achega, atopámonos sós... sós con nós mesmos, cos nosos soños e, sobre todo, cos nosos pesadelos. Pero gañaremos, gañaremos sempre e cando recordemos ese segredo, o que no fondo todos nós coñecemos e que nos permite desterralos de novo, unha noite máis. O poder dun recordo inspirado por esa canción especial...

Rosa Azul... (31 de Agosto)

E, como resumo, unha rosa azul, volvendo dende o pasado para recordarme o que fun, para deixarme atisbar no que me podo converter...
A elección, como sempre, é miña. Tan só, aprende das experiencias da vida...

Suspiro

Esta canción... siempre me ha recordado a ti, a nosotros.
Jajaja, lo sé, es estúpido decirlo ahora, a estas alturas, cuando ya no nos queda nada en común, ni siquiera nuestros nombres. Pero, esta canción... bien, sigue consiguiendo arrancarme una sonrisa.

Algo ou nada

Just... not my best day...

E por qué esperta de novo?
A apatía
As ganas de chorar
O vacío de... que falta algo... algo

Como expresalo... as miradas, as conversas, non son suficientes... MIro pola ventá, na procura dese algo, ese algo perdido que está chegando tarde. E busco cada pouco, atenta ós movementos, ó timbre, ó móvil, ó mail... Pero nada chega... Porque ese algo, non é nada.



E quizais, algún día estea... finally on my way home to the comfort of my bed.
Pero hoxe, I'm giving up.

I remember...

Si esto é todo o que vou a ter, prometo recordalo todo, cada detalle. Loitei moito por el, e non me arrepinto. Porque, quero dicir que cada gota de sudor derramada por unha causa, ocorra o que ocorra ó final, paga a pena. Esforzarte por algo que che importa é esforzarte por ti mesmo. O que amas é o que mellor che define. Así que, sexa cal sexa o resultado, xa gañei. Loitei por min mesma. E estou orgullosa.

Insomnio

Se acerca el verano... Miedo, miedo de lo que pueda traer con el. Miedo de las dudas que me inspire, del hastío de las vacaciones, del sentimiento del derroche de mi vida en absurdas distracciones que no llevan a ninguna parte. Pero acaso es eso de verdad lo que no me deja dormir? Como todos los sábados en los que trabajo, el imsomnio ha llegado a mi cama. Temprano ha llegado en esta ocasión, las 00:01... No me ha dejado ni esta noche. Este fin de semana promete ser muy largo, sobre todo con mi cabeza girando y gritando sin parar, buscando razones y motivos para que el sueño no vuelva ya esta noche. Y, como siempre, debería sentirme orgullosa... Parece haber ganado de nuevo.

Palabras

Fai moito xa que non escribo, que non encho espazos en branco con deshonestas palabras que resultan ser, realmente, metáforas de sentimentos asustados, tan asustados que se disfrazan de simpleza para fuxir.
Pero, os sentimentos realmente valiosos, son os que saben que o verdadeiro valor consiste en saber superar o medo, que non van a fuxir máis, que non se van a disfrazar... porque estes sentimentos son, nesta ocasión, dos verdadeiramente valiosos...
...amistad...
...amor...
e, sobre todo... libertad

Prólogo de la segunda parte: Y el mundo tiende al caos... [versión extendida]

El mundo tiende al caos...
Derrochamos energía intentando detener la tendencia. Luchamos para mantener el orden, para alejar el caos que se lleva nuestras vidas.
Prueba a encerrarte, a aislarte del mundo. No pasará un mes antes de que tu vida entera se encuentre patas arriba. Tu mundo social, laboral o académico se encontrará tan caótico que partes de el serán imposibles de recuperar.
Prueba, además, a dejar de comer y beber, a no luchar por permanecer en tu vida, o a dejar de respirar, incluso. Diez minutos y te consumirá rápidamente, haciendo imposible volver al orden que mantenías con tu existencia. Tu ser dejará la comodidad cronológica de tu memoria, pasando a dividirse entre la existencia de otros. Tu madre guarda tus primeras palabras, tus amigos conservan el recuerdo de tu identidad, y los oídos de tu amante atesoran los gemidos de placer que le dedicaste. Pero, que hay de tus pensamientos? Aquellos tan íntimos que incluso aquel que te robaba el aliento no entreveía? Quién guarda esa parte de tu existencia?
Freedom es caos. Freedom no lucha para mantener el orden. Deja que el tiempo lo consuma y vomite, para volverse uno con el.
Freedom es esa parte de mi existencia que nadie guarda. Freedon es el caos que mi mente vomita para mantenerse cuerda.

Fin da primeira parte

Dicir o que queres, aínda que o que te escoite o recrimine.
Aínda que o que te escoites sexas ti mesmo.
E nunca reprimir por se o que te atopas non te convence.

Introspección

E por qué ás veces
parezo tan estúpida?
E por qué parezo
xorda e cega?
E por qué, me pregunto,
durmir me costa tanto?
Será que non me sinto
satisfeita.

E así supoño que será... Cal é o problema? Imaxino que podo escoller, despois de todo...
Deixa de ser tan introspectiva... ata os lagos máis claros son oscuros no fondo. Se comezas a buscar e a profundizar, malo será que non atopes un problema, non?

Nota mental II

De ti depende sentirte orgullosa de quen eres.

Nota mental

Como dixo Oasis... "Whatever you do, whatever you say, it's always alright".
Adicado a estes días difíciles nos que lle das máis importancia ós xuícios dos demáis que ás túas conviccións.

False friends

É moi fácil... simplemente, deixarse levar e esquecerse de todo... deixar as responsabilidades da túa vida e da túa felicidade noutros ombros... simplemente, deixarte levar.
Tenta, moito máis do que eu nunca pensei. Que a túa vida sexa simple, que só se trate de el... el é todo... a túa razón de vida... o por qué de cada día...
Que fácil é deixarse levar.
Aquel tipo de persoas polas que sempre sentín desprecio...
Ese tipo de reaccións que critiquei toda a miña vida...
Eso é o que agora me está absorvendo... unha definición sinxela de felicidade...
Demasiado sinxela.

Non é máis que unha enfermiza dependencia que esconde o medo a ser libre, a valerte por ti mesma, a sufrir polos teus golpes e a desfrutar dos teus logros.
Porque a túa vida é só túa.
Non o esquezas...
Porque quererte a ti mesma non fai que outro amor sexa menos importante...
Non o esquezas nunca: necesitar e amar non son sinónimos.

Sigue...

... e non deixes que o pasado che persiga.