Sensacións ante o cambio 3

1 hora...
E aínda que pareza que o momento non chega.
E aínda que todo pareza unha farsa, un soño que se difuminará no olvido en canto esperte.
E aínda que sinta que esta noite todo será igual, e mañán espertarei co son do Complain del autre.
E aínda que pareza que esta noite teño que cociñar de novo, e tomarei a tarta sobrante de postra.
Aínda que todo pareza igual, xa non o é.
Aínda que a música sexa a mesma.
Aínda que os pensamentos non teñan cambiado.
Aínda que siga escribindo na miña lingua.
Aínda que todo pareza igual, xa non o é.
Ou sí?

Será que me estou enganando? Será que nada cambiou? Será que sigo sendo eu, vaia a onde vaia?

Sensacións ante o cambio 2

E esta entrada non ten metáforas, non ten dobles sentidos, non ten ocultos sentimentos. Simplemente, son eu, unha rapaza de case 20 anos, á que lle está costando durmir. Está nerviosa polo que o futuro lle depara.
Mañá ten a estrea dunha obra de teatro, na que ten un papel protagonista, e que a xente que lle importa ven a vela. Gustaríame pensar que non veñen a xuzgarme, e que é imposible que vaia a defraudar a ninguén. Porque non é por iso polo que veñen. A xente que me importa, á que eu lle importo, ven para apoiarme en algo que significa moito para min. Para disfrutar co meu traballo. Para formar parte da miña vida.
O martes, un avión a madrid agárdame. Alí, collerei outro que me levará moito máis lonxe, ata a outra punta de Europa polos próximos 4 meses. E pode resultar intimidante. De feito, sí o resulta, e amiúdo me deixa sen alento. Pero... non me sinto soa. Soa é o último que me sentiría agora mesmo, xa que en este mesmo instante, comprendo mellor ca nunca os lazos que formei estes anos. Porque aínda que cando estás acurrucada na túa cama pode parecer que non estar é o mesmo, que a xente se acostumará á túa ausencia e deixarán de pensar en ti cando fagan plans... a realidade é moi diferente. E sei que, cando saian todos xuntos, cando bailen unha nova coreografía, cando queden unha tarde para xogar ás cartas, ou cando, simplemente, cociñen polo; neses momentos, o nome de Isa virá ós seus beizos. E chegará acompañado dun sorriso.
(A 3 días)

Morla

Ser valiente no es solo cuestión de suerte. Es atreverse a marcharte, aunque temas llegar. Es no buscar un disfraz mejor que tu mismo. Es tener la osadía de pensar más allá del influjo de la gravedad, y no dejarlo aunque todos aplaudan buscando el final de la función.
Todo el mundo es valiente en el fondo, pero casi nadie se atreve a mostrarlo.

Beber veneno por licor suave

Y olvidar su voz, tan frágil como el sudor. No envidiar al viento que se lleva sus palabras, al silencio que escucha sus pensamientos, al reflejo que capta su sonrisa. Y, tan sólo, recuperar mi libertad.

Sensacións ante o cambio 1

19 días... E ilusión. Por primeira vez podo dicir que estou ilusionada.
11 días... E cando a noite se achega, atopámonos sós... sós con nós mesmos, cos nosos soños e, sobre todo, cos nosos pesadelos. Pero gañaremos, gañaremos sempre e cando recordemos ese segredo, o que no fondo todos nós coñecemos e que nos permite desterralos de novo, unha noite máis. O poder dun recordo inspirado por esa canción especial...

Rosa Azul... (31 de Agosto)

E, como resumo, unha rosa azul, volvendo dende o pasado para recordarme o que fun, para deixarme atisbar no que me podo converter...
A elección, como sempre, é miña. Tan só, aprende das experiencias da vida...

Suspiro

Esta canción... siempre me ha recordado a ti, a nosotros.
Jajaja, lo sé, es estúpido decirlo ahora, a estas alturas, cuando ya no nos queda nada en común, ni siquiera nuestros nombres. Pero, esta canción... bien, sigue consiguiendo arrancarme una sonrisa.