Whatever makes you happy

              Por eses momentos de desafogo que só te permites cando estás soa. Porque, independetemente do que sintas ou o que diga a letra dunha canción, hai cousas que che chegan ao corazón e, simplemente, o liberan.

Danza macabra

          Soaba unha canción na pista de baile que os fixo mirarse. E unha vez se atoparon, miráronse longamente; xa non tiña sentido seguir negándose. Así que camiñaron ao centro con máis seguridade da que sentían.
          Non saberían dicir quen deu o primeiro paso naquel día. Nin sequera quen o dera noutras ocasións. Pero daba igual; coñecíanse tan profundamente que o baile salíu só. Non era rítmico. como adoita ocorrer cando o mellor e o peor de ti deciden improvisar. Pero foi fermoso, foi sincero, foi... foi aquilo que buscabas.

This is how you lose her - Junot Díaz

Así é como a perdes.

Pérdela cando esqueces recordar as pequenas cousas que o significan todo para ela: a sinceridade na voz dun descoñecido cando camiña pola rúa; a ledicia de atopar algo perdido ou esquecido, como aquela pegatina de cando tiña só cinco anos; o altruismo dun neno que comparte a súa comida con outro; o recendo dos libros novos na tenda; as sorprendentemente curtas e honestas notas que garda no seu diario... e outras cousas que só podes ver se a miras moi de preto.

Debes recordar cando ela esquece.

Pérdela cando non te decatas de que ela se decata de todo sobre ti: como empregas correctamente a puntuación, indicándolle que continúas e non finalizas; o teu silencio cando lle vas a preguntar algo pero cres que será estúpido; os teus murmuios inconscientes cando todo está moi tranquilo; a túa caligrafía cando firmas co teu nome en follas de papel en blanco; a túa risa silenciada cando intentas ser correcto... e moito, e moito máis do que ti eres, do que nin sequera sabes de ti mesmo. Porque ela presta atención. 

Ela recorda cando ti esqueces.

Pérdela cada intre no que a fas sentir menos e menos fermosa do que é. Cando lle fas sentir que é remplazable. Cando a fas sentir que eres fugaz. Cando a fas sentir inadecuada. Ela quere sentirse valiosa. Ela quere saber que ela é suficiente, e que non ten que cambiar por ti, nin por ninguén. Porque ela é ela, e ela é fermosa, e amable, e boa. 

Debes coñecela.

Debes aprender porque cala. Debes seguir os seus puntos débiles. Debes escribirlle. Debes recordarlle que estás ahí. Debes saber cando tarda en rendirse, e estar ahí para abrazala cando estea a punto de facelo. 

Debes amala porque moitos o intentaron e fracasaron. E ela quere saber que merece a pena ser amada, que merece a pena ser conservada. 

E así é como a conservas.

Sobre as lámpadas

         Sempre me gustou ler baixo a luz dunha lámpada de pé. Fai anos, un dos momentos máis relaxantes do meu día consistía en sentarme nunha butaca, acender a lámpada, e coller o meu libro favorito. A vella lámpada do salón foi un dos meus regalos de cumpleanos, creo recordar, e tiña unha luminosidade perfecta. Era totalmente flexible, e podía adaptala e xirala a pracer; unha auténtica gozada. Creo que nunca atoparei unha lámpada como esa. Fai case dous anos que me rompeu, que a estantería, mal atornillada, se lle caeu enriba por erro. Intentei aprobeitala e arreglala, pero foi inútil; caíase continuamente e resultaba moi engorrosa. Así que agora me atopo escribíndo estas liñas no sofá, coa luz da habitación encendida. Para ser sincera, nin sequera recordaba a vella lámpada ata que vin a nova. Ben, non é nova. Esa lámpada ten xa case un ano, pero para min segue sendo a lámpada nova porque nunca a emprego. Demasiado engorrosa, comparada coa vella. Oh, esa sí era unha boa lámpada, sí. A vella lámpada, a que tan cómoda era. A que xa non recordaba. A que, malia participar nos meus momentos favoritos do día a día, pasou pola miña vida sen máis. A que foi, e será, tan só unha lámpada.

Sobre a beleza

       Hai veces que, sen querer, te atopas cun texto que conmove a túa alma profundamente da mellor das maneiras: con ese tipo de tenrura e paz que non podes agardar por compartir co resto do mundo. Un sentimento tan puro, que case non te atreves nin a traducilo.

                 "Being beautiful is more than how many people you can get to look at you, or how others perceive you at a single glance. It’s about what you live for.  It’s about what defines you.  It’s about the depth of your heart, and what makes you unique.  It’s about being who you are and living out your life honestly.  It’s about those little quirks that make you, you.  People who are only attracted to you because of your pretty face or nice body won’t stay by your side forever.  But the people who can see how beautiful your heart is will never leave you."

     Traducción libre: 

               "Ser "bonita" é máis que canta xente consigues que se xire a mirarte, ou como che perciben cunha ollada. É sobre o para qué vives. É sobre o que che define. É sobre a profundidade do teu corazón, sobre o que che fai única. É sobre ser quen eres e vivir de maneira honesta. é sobre ese pequenos detalles que che fan ser ti. Unha cara bonita non dura para sempre, pero a beleza do corazón nunca te abandona."

     "É máis sinxelo curar un corazón roto que unir os trozos dunha identidade destrozada"

Vellos retazos

                Hai cousas que non me gusta dicirme a min mesma. Cousas que me dan ganas de chorar, que me dan medo, que me fan sentir vulnerable e impotente. Cousas que me gustan, cousas que me emocionan e que desexo con forza. Cousas humanas. Cousas.
                Dalgunhas avergónzome. Outras fanme ser quen son. A maioría fanme sentir ambas cousas ao mesmo tempo. Esa pequen caixiña, coidadosamente envolta, para intentar esquecer que mirei dentro, e vin o caos revolto, acurrucado nunha esquina, entre adorable e asustado, que desafía as leis da lóxica con todas as súas forzas. O caos que só quere que o acariñen e o fagan sentir parte de algo. O caos que quere ser humano e, ao mesmo tempo, se cre por encima de todo iso. O caos que xa non sabe o que vai a facer. Que quere botar a correr, que quere fuxir ao seu interior, e seguir odiando ao resto da existencia.

Que significa a felicidade para min?

        A resposta é 42. Nada ten sentido cando a leo, penso que non é a resposta correcta, que houbo algún erro no seu cálculo. Enfádome con ela, comigo mesmo, e incluso co universo que, cando o miras fixamente, contén todo o inimaxinable, excepto sentido común.
       Pero pode ser que realmente o cálculo estea ben feito, que ese 42 teña todo o sentido do mundo na ecuación prantexada. Simplemente, non me satisface porque onde me equivoquei foi ao facer a pregunta. E qué debo preguntarme?

          Que significa a felicidade para min?