Vellos retazos

                Hai cousas que non me gusta dicirme a min mesma. Cousas que me dan ganas de chorar, que me dan medo, que me fan sentir vulnerable e impotente. Cousas que me gustan, cousas que me emocionan e que desexo con forza. Cousas humanas. Cousas.
                Dalgunhas avergónzome. Outras fanme ser quen son. A maioría fanme sentir ambas cousas ao mesmo tempo. Esa pequen caixiña, coidadosamente envolta, para intentar esquecer que mirei dentro, e vin o caos revolto, acurrucado nunha esquina, entre adorable e asustado, que desafía as leis da lóxica con todas as súas forzas. O caos que só quere que o acariñen e o fagan sentir parte de algo. O caos que quere ser humano e, ao mesmo tempo, se cre por encima de todo iso. O caos que xa non sabe o que vai a facer. Que quere botar a correr, que quere fuxir ao seu interior, e seguir odiando ao resto da existencia.

Que significa a felicidade para min?

        A resposta é 42. Nada ten sentido cando a leo, penso que non é a resposta correcta, que houbo algún erro no seu cálculo. Enfádome con ela, comigo mesmo, e incluso co universo que, cando o miras fixamente, contén todo o inimaxinable, excepto sentido común.
       Pero pode ser que realmente o cálculo estea ben feito, que ese 42 teña todo o sentido do mundo na ecuación prantexada. Simplemente, non me satisface porque onde me equivoquei foi ao facer a pregunta. E qué debo preguntarme?

          Que significa a felicidade para min?