Así é como a perdes.
Pérdela cando esqueces recordar as pequenas cousas que o significan todo para ela: a sinceridade na voz dun descoñecido cando camiña pola rúa; a ledicia de atopar algo perdido ou esquecido, como aquela pegatina de cando tiña só cinco anos; o altruismo dun neno que comparte a súa comida con outro; o recendo dos libros novos na tenda; as sorprendentemente curtas e honestas notas que garda no seu diario... e outras cousas que só podes ver se a miras moi de preto.
Debes recordar cando ela esquece.
Pérdela cando non te decatas de que ela se decata de todo sobre ti: como empregas correctamente a puntuación, indicándolle que continúas e non finalizas; o teu silencio cando lle vas a preguntar algo pero cres que será estúpido; os teus murmuios inconscientes cando todo está moi tranquilo; a túa caligrafía cando firmas co teu nome en follas de papel en blanco; a túa risa silenciada cando intentas ser correcto... e moito, e moito máis do que ti eres, do que nin sequera sabes de ti mesmo. Porque ela presta atención.
Ela recorda cando ti esqueces.
Pérdela cada intre no que a fas sentir menos e menos fermosa do que é. Cando lle fas sentir que é remplazable. Cando a fas sentir que eres fugaz. Cando a fas sentir inadecuada. Ela quere sentirse valiosa. Ela quere saber que ela é suficiente, e que non ten que cambiar por ti, nin por ninguén. Porque ela é ela, e ela é fermosa, e amable, e boa.
Debes coñecela.
Debes aprender porque cala. Debes seguir os seus puntos débiles. Debes escribirlle. Debes recordarlle que estás ahí. Debes saber cando tarda en rendirse, e estar ahí para abrazala cando estea a punto de facelo.
Debes amala porque moitos o intentaron e fracasaron. E ela quere saber que merece a pena ser amada, que merece a pena ser conservada.
E así é como a conservas.
