Or at least I´m going to try

" Merda existencial: O home está literalmente dividido en dous: ten a conciencia da súa propia espléndida singularidade na que sobresae da natureza con elevada maxestuosidade, pero volve á terra para cegamente e en silencio pudrirse e desaparecer para sempre - Ernest Becker."

" Hai un gran ensaio escrito por Sigmund Freud chamado "En cambio", no que cita unha conversa que tivo co poeta Rilke mentras camiñaban polo seu xardín. E nun momento, Rilke parecía que se ía a botar a chorar, e Freud díxolle "Que ocorre? É un fermoso día, e hai fermosas plantas ao noso redor. Isto é magnifico." E entón Rilke dixo "Non podo esquecer o feito de que un día, todo iso vai a morrer. Todos estas árbores, todas estas plantas, toda esta vida vai a decaer. todo se disolve sen propósito cando pensas en que a impermanencia é real. Seguramente a maior merda existencial de isto é a entropía".
E a min marcoume moito isto, porque quizais esa sexa a razón pola que cando estamos namorados nos sentimos lixeiramente tristes. Hai unha tristeza no éxtase. As cousas fermosas ás veces fannos sentir un pouco tristes. Y é porque apuntan á excepción, á visión de algo máis, á visión dunha porta oculta, un burato de coello a través do que caer. Pero un temporal. E creo que, ao final, esa é a traxedia. Por eso o amor nos enche ao mesmo tempo con melancolía. Por iso ás veces me sinto nostálxico por algo que aínda non perdín, porque vexo a súa transitoriedade. Así que, como respondemos a isto? Amamos con máis forza? Estruxamos con máis tensión? Ou abrazamos a creencia budista do vivir sen apego: Simulamos que non nos importa que todos e todo o que coñecemos vai a sernos arrebatado?
Non sei se podo aceptar isto. Creo que estou máis da parte da cita de Dylan Thomas que di: "Non me irei calado á noite tranquila, senon que me revelarei contra a caída do día". Creo qeu nos desafiamos a entropía e a impermanencia coas nosas películas e poemas. Creo que nos abrazamos con máis forza os uns aos outros e dicimos: "Non vou a deixar ir. Non vou a aceptar a natureza efímera deste momento. Vou a extendelo para sempre".
"Ou, polo menos, vou a intentalo."

Recorda, recorda... pero non te deteñas

     Non sempre escribimos na mellor situación, non sempre co mellor estado de ánimo, ou coa concentración necesaria. Non sempre no mellor día ou na mellor hora. Polo menos, non sempre nas mellores condicións para compartir o que sentimos ou reflexar o que somos.
     Pero así é a vida, así é como nos enfrentamos a ela. Con medo, con vergonza, en certo modo tímidos e inseguros. Dende logo, en absoluto preparados. Temos que escribir sobre a marcha, organizar as ideas a medida que escribimos, intentando que unha clase de bioloxía celular nos nos faga dudar de quen somos e qué imos a facer coas nosas vidas.
     Non hai un corrector ortográfico. Non hai "ler o texto de novo e retocalo". Só un seguir cara adiante, correxindo os erros, parcheando e inventando, máis rápido do que nos fai sentir cómodos, e collendo cada pequeno feito como ferramenta. Usando todos os recordos como utensilio, e empregáando como arma e escudo, quitando os obstáculos con el e apartándoo cando él mesmo se convirte en impedimento.
     Así, en crudo.
     Así, cara diante.

     E seguindo. Sen pausa.
     Xa comeremos polo camiño.