Unha vez dixestesme que me querías, por ser eu.
Nunca o entendín
Recordo a forza, a intensidade coa que intentabas explicarmo. "Non se trata de que teñas algo que me cautive, senon unha esencia... o que che fai ser quen eres... por iso estou namorado de ti"
E seguín sen entendelo.
Entón dixéstesme que, por moito que cambiase, non poderías deixar de quererme. Non se trataba de quen era, senon da miña persoa.
Non o entendín
Falaches entón dos meus pequenos detalles, da maneira en que me reía, dependendo de se me atopaba cómoda, de se ría por cortesía, por cóxegas ou era unha sincera gargallada.
E, aínda así, non conseguín entrever o que querías dicir. Pero as túas palabras cautiváronme de tal maneira... O énfase que lle poñías a cada unha das razóns dáballes o significado que non conseguía atopar.
Así que, simplemente, creínche.
Mágoa que estibeses mentindo
