Atopeime fai xa tempo cunha rapaza que, malia defender valores como a sinceridad ou a lealtad, atopei xuzgando á xente polo seu aspecto ata o punto en que definía o namoramento en base a un criteiro tan simple como ese.
E é que, malia que todos temos criteiros para encasillar á xente, a altura, peso, color de pelo e ollos é alto tan simple que resulta aburrido... E é que a xente de hoxe en día non sabe discriminar por si mesma. Chegamos ata un punto no que ata as preferencias de cada un e os criterios son marcados pola sociedade... que triste...
Cales emprego eu, pregutaredes. Cales son os meus fetiches?
- A postura corporal, sobre todo á hora de permanecer apoiado ou sentado. E dicir, hai un determinado tipo de postura corporal que me atrae.
- O estilo de peinado.
- As expresións faciais. Non todo o mundo emprega igual os músculos da súa cara para expresarse... e hai expresións que son realmente bonitas... Unha das miñas amigas está guapísima cando finxe indignación.
- Como non, os bicos...
- Adoro as miradas que che fan sentir cómoda e segura... que transmiten confianza.
- A expresión de opinións propias, sobre todo se defenden unha opinión que considero madura, ou teñen como base valores como a independencia.
- O uso de coñecementos de alto nivel sobre un tema concreto, sin que a súa exposición sexa o obxetivo.
Todos temos os nosos fetiches, certo, non pretendo decir que non nos fixemos no aspecto da xente. É inebitable formarse primeiras impresións... pero, polo menos, que sexan os nosos fetiches, e non os da sociedade. Independencia e individualidade.
No hay comentarios:
Publicar un comentario