19 ene 2010

Carta a un anónimo

Nunca pensei que chegaría a sentir isto por ti.
Nunca crín que puidese chegar a sorrirte así.
Nunca soñei con chegar a desexarte como o fago.
Nunca concevira vela túa mirada como halago.

Nunca imaxinei adicarche estas liñas.
Nunca me perdoarei se descubres que son miñas.

No hay comentarios:

Publicar un comentario