Fai tempo xa que non escribo. Ese pequeno gusanillo que me invadía de cando en cando, mostrábase ausente. Quizais estaba ocupado, quizais canso. Quizais, simplemente, non lle apetecía. Pero volveu, coma sempre volve, porque se sentía só.
E coma dous amigos inseparables, bailamos unha canción. Xuntos xiramos, unha e outra, e outra vez, ata que deixou de importar o que estaba arriba e o que estaba abaixo.
No hay comentarios:
Publicar un comentario